تو به من خندیدی
و نمی دانستی
با چه دلهره
سیب را از باغچه همسایه دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو
افتاد به خاک
تو رفتی و
صدای خش خش گام تو تکرار کنان
می دهد ازارم
و من اندیشه کنان
سخت در این پندارم
که چرا خانه کوچک ما
سیب نداشت

^{می روی با رفتنت مرگم ميسر می شود
پنجره از بارش چشمان من تر می شود
می روی با زرورقی از خاطرات سبز خويش
آب روی چشم هايم نذر بندر می شود
مثل عمر من گذشت از اين حوالی آفتاب
ارتفاع روز من با شب برابر می شود
تا از آن سوی سفر آيی به ديدار دلم
بی تو عمر آفتاب عمر من سر می شود
می روی و ميرسد پاييز تنهايی ز راه
لاله لبخند من از گريه پرپر می شود
دارم اينک در خودم حس می کنم ، ای خوب من
عمر من از لاله های باغ کمتر می شود}

امروز یه روز قبل از رفتنت به مسافرتت است

خدا پشت و پناهت باشه

مرتضای تو

وقتي که گريه ام ميگيره دلم ميگه مبارکه

لب ها مي لرزند، شب مي تپد. جنگل نفس مي كشد.
پرواي چه داري، مرا در شب بازوانت سفر ده.
انگشتان شبانه ات را مي فشارم، و باد شقايق دور دست را پرپر مي كند.
به سقف جنگل مي نگري: ستارگان در خيسي چشمانت مي دوند.
بي اشك، چشمان تو ناتمام است، و نمناكي جنگل نارساست.
دستانت را مي گشايي، گره تاريكي مي گشايد.
لبخند مي زني، رشته رمز مي لرزد.
مي نگري، رسايي چهره ات حيران مي كند.
بيا با جاده پيوستگي برويم.
خزندگان در خوابند. دروازه ابديت باز است. آفتابي شويم.
چشمان را بسپاريم، كه مهتاب آشنايي فرود آمد.
لبان را گم كنيم، كه صدا نا بهنگام است.
در خواب درختان نوشيده شويم، كه شكوه روييدن در ما مي گذرد.
باد مي شكند. شب راكد مي ماند. جنگل از تپش مي افتد.
جوشش اشك هم آهنگي را مي شنويم، و شيره گياهان
به سوي ابديت مي رود.

در باديه هاي سرد شب , چشمانم را در فانوسي خواهم كرد

 بر گذرگاه عبور تو , اينك در ابتداي سكوتي مبهم دل

 به عشق تو سپرده ام و تنها غم من دوري توست

 نكن