امروز که در پیش تو ام مرحمتی کن       فردا که شدم خاک چه سود اشک ندامت

زنده ای....اما زندگی نمی کنی...
همه ی درد من شنا کردن در وادی است که اسمش را زندگی گذاشته ام اما...
شوق باران...بوی خاک وسکوت تنها یادگاری هاییست که از مدت ها قبل به عنوان نشانی از زندگی برایم باقی مانده اند.
من مرده ام ....
چیزی فراتر از زنده بودن و بسیار دور از زندگی کردن....
مرده ام چون  قرن ها قبل روح و جسمم در تضاد با هم تصمیم به نابودیم گرفتند.
مرده ام چون   شوق در من مرده است....
 

              _{روزي که تو رفتي انگار اشکي شدم از گونه چکيدم
                آن روز دگر بغض تب آلوده شدم سينه دريدم
                روزي که تو رفتي انگار که رسوا شدم از يار بريدم
               آن روز دگر دلشده زاري شدم و خواب نديدم
               روزي که تو رفتي انگار که بلبل شدم از باغ پريدم
                آن روز دگر صيحه مستانه شدم عرش بديدم
               روزي که تو رفتي انگار که نوري شدم از خانه رميدم
               آن روز دگر شعله خاموش شدم، رفت پديدم
              روزي که تو رفتي انگار که نعشي شدم از جان برهيدم
               آن روز دگر ياد فراموش شدم خاک خريدم}