هر وقت که بغض گلوت رو گرفت خبرم کن ، قول نميدم آرومت کنم ولي ميتونم پا به پات گريه کنم

هر وقت که مي خوستي صداي کسي و نشنوي قول نميدم که باهات صحبت کنم ولي مي تونم ساکت کنارت بشينم

هر وقت خواستي فرار کني ، قول نميدم که جلوتو بگيرم ولي پا به پات ميدوم

هر وقت خواستي بري قول نميدم که منتظرت بمونم ولي هر اومدي يه شاخه روي قبرم بزار

منـــــــــو ببــــخش!!

اگه دلــم تنگ میشه خیلی بــرات منو ببـخش...

اگه نگام گم میشه تو شهرچشات...منوببخش...

منو ببخش اگــه شبا ستاره ها رو میشمــارم...

اگـه همش پیش همه بهت میگم دوستت دارم...

منو ببخش اگـــه برات سبد سبد گـــل میچینم...

منو ببخش اگه شبا فقط  تو رو خـواب میبینم...

منو ببخش اگه تو رو میـسپارمت  دست خدا...

اگه پیش غریبه ها به جـای تــو میگم شمــا...

منو ببخش اگه واسه چشمای  تو خیلـی کمم...

تـو یه فرشتـــه ای ومن خیلــی باشم یه آدمم...

منو ببخش اگه فقط میخوام بشـی مال خـودم...

ببخش اگه کمم ولی... زیـادی عــاشقت شدم...

هرگاه از روزگار سيلي خوردي غرورت را حفظ كن  ....ميگن راز عشقاي واقعي در به هم نرسيدنه !!! خوب درسته اما تكليف دو عاشق بعد از جدايي چيه ؟ ميتونن با شرايط جديد كنار بيان ؟‌ تا آخر عمر تو اين درد بسوزن يا سرشونو بكنن تو برف و به روي خودشون نيارن كه چي بهشون گذشته ؟ من دارم اين سربالايي رو ميرم بالا و همه هدفم اينه كه برعكس خيلي ها كه شعار ميدن لحظاتي رو كه با تمام وجودم حس ميكنم و كردم رو ثبت كنم شايد يه روز به درد  بخوره !!!

من اومدم با منطق ثابت كنم كه ميشه يه زماني عقل و دل با هم همزبون بشن . به اميد روزي كه اين سربالايي نفس گير تموم شه و برسيم به قله .

 پس تا اون روز يا علي

من که به روی خودم نمی آورم٬
گاهی به جای همه ی تنهایی ها
لبخند تلخی می زنم که مثلاْ‌خدا هست و...
لابد اتفاقی خواهد افتاد...
انگار نه انگار که اتفاقها
سالهاست که فریبت داده اند
انگار نه انگار که ترانه های «دوستت دارم»٬
تنها لبخندی گذرا شده است
بر دهان کسانی که می خواهند چیز های دیگری بشنوند.
همان بهتر
که خودت را
به کوچه ی روزهای نیامده بزنی
ثانیه ها را تا انتهای تنهایی بشمری
و به خواب عمیق دوست داشتن بروی

من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از هزار فرسخ راه دور: در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.

من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که راز آفتابگردان و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک برايش يک خاطره مشترک باشد.

او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم سرد و باراني است.

اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت...

با آن وقار بي مثال آيا کسي پيدا خواهد شد؟!

از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر!

تو را سخاوتمندانه با دنيايي حسرت خواهم بخشيد؛ و او را که از من عاشق تر است هزار بار خواهم بوسيد...

تو حضور مبهم پنجره ها
روبروم ديواراي آجريه
خورشيد روشن فردا مال تو
سهم من شباي خاكستري
توي اين دلواپسي هاي مدام
جز ترانه هاي زخمي چي دارم
وقتي حتي تو برام غريبه اي
سر رو شونه هاي بارون مي ذارم

اسم تو براي من مقدسه
تا نفس تو سينه پر پر مي زنه
باورم كن كه فقط باور تو
مي تونه قفل قفس رو بشكنه
منم مو يه اسمونه بي دريغ
منم مو يه كوره راه نا گزير
اي ستاره شباي مشرقي
پر پرواز من و ازم نگير

اسم تو براي من مقدس
تا نفس تو سينه پر پر مي زنه
باورم كن كه فقط باور تو
مي تونه قفل قفس رو بشكنه
منم اون يه اسمون بي دريغ
منم اون يه كوره راه نا گريز
اي ستاره شباي مشرقي
پر پرواز من و ازم نگير