ساده است  نوازش سگی ولگرد

شاهد آن بودن که زیر غلتکی می رود و گفتن که  سگ من نبود

ساده است  ستایش گلی

چیدنش

و از یاد بردن که  گلدان را باید آب داد

ساده است  بهره جویی از انسانی

دوست داشتنش

بی احساس عشقی

او را به خود نهادن و گفتن که دیگر نمی شناسمش

ساده است  لغزش های خود را شناختن

با دیگران زیستن , به حساب ایشان و گفتن که من این چنینم

ساده است  که چگونه می زیستن

آری

زیستن

سخت  ساده است

و پیچیده نیز هم

باز هم شب شده است . باز پنجره تنهایی دست لرزان من را می طلبد

من پرستوی مهاجر بودم ، هر کجا بال گشودم،

من در آمدن وسعت پر حوصله دشت چه تنها بودم.

چه غریبی سختی است با چه کس شکوه کنم،با چه کس فاش کنم

رنج یک عمر مهاجر بودن من ز بی همدری ،

من زبی همسفری با شب و پنجره ها همسفرم.

ای خوب ! دست سردم بگیر!

 هدیه ام راز من است . راز یک عمر مهاجر بودن

مارا با زبان زخمی ،ما را با زیک قلب زجنس شیشه

 باز شب شده است .

شب مر ا می فهمد.

او صدای سخنم می شنود.

او مرا بین همه چلچله ها شیفته تر می داند

تو مرا سخت در آغوش بگیر

گریه شمع از برای ماتم پروانه نیست

صبح نزدیک است ، در فکر شب تار خود است

نمی دونم ؟؟؟

از من اکنون طمع صبر و دل خوش مدار

کان تحمل که تو دادی بر باد آمد

زیر درختان که تعلق به تو دارند

ای خوشا سرو که بر غم آزاد آمد

خیالی را پس می زنم

هزار خیال دیگر

از پی می آید

کاغذی را پاره می کنم

هزار کاغذ دیگر

بر دشت خاطره ها می روید

سرمای چله را

با دست به یک سو می زنم

هزار سرما دوباره در درونم

می جوشد

پلکم را می بندم

هزار چشم در دلم چشمه وار

جاری می شود

غم ندیدنت را از یاد می برم

غم هزار بار ندیدنت هزار می شود

شعرم را پس می زنم

تا تو دروازه ی خورشید را

به روبرو بگشایی

شونه هات و کم دارم برای بارش ...

سوختن کار من است

نگرانم منشین ۰۰۰