باز هم شب شده است . باز پنجره تنهایی دست لرزان من را می طلبد

من پرستوی مهاجر بودم ، هر کجا بال گشودم،

من در آمدن وسعت پر حوصله دشت چه تنها بودم.

چه غریبی سختی است با چه کس شکوه کنم،با چه کس فاش کنم

رنج یک عمر مهاجر بودن من ز بی همدری ،

من زبی همسفری با شب و پنجره ها همسفرم.

ای خوب ! دست سردم بگیر!

 هدیه ام راز من است . راز یک عمر مهاجر بودن

مارا با زبان زخمی ،ما را با زیک قلب زجنس شیشه

 باز شب شده است .

شب مر ا می فهمد.

او صدای سخنم می شنود.

او مرا بین همه چلچله ها شیفته تر می داند

تو مرا سخت در آغوش بگیر